Metadata wydania — jak przygotować singiel bez błędów

Metadata to dane o muzyce, nie opis marketingowy

Tytuł utworu, nazwa artysty, songwriterzy, role wykonawców, label, ISRC, właściciel praw i data wydania tworzą techniczną tożsamość nagrania. Serwisy wykorzystują te dane do łączenia katalogu, pokazywania credits oraz rozliczania użyć.

Najważniejsze pola przed uploadem

• Dokładna nazwa primary artist.
• Tytuł utworu i wersji.
• Featured artists i additional primary artists.
• Autorzy kompozycji i tekstu pod realnymi nazwami tam, gdzie wymaga tego system.
• Producent, remixer i inne role.
• ISRC dla nagrania.
• Label lub nazwa self-release.
• Data wydania i ewentualna wcześniejsza data oryginalnej premiery.

Nie wpisuj featuring ręcznie tam, gdzie platforma ma osobne pole

Dystrybutorzy mapują role do różnych serwisów. Jeśli system oferuje osobne pole na featured artist, użyj go zamiast dopisywania „feat.” do tytułu według własnego uznania. To zmniejsza ryzyko utworzenia złego profilu lub nieprawidłowych credits.

Prawdziwe nazwiska songwriterów

DistroKid przypomina, że credits songwriterów mogą wymagać prawdziwych nazwisk, nawet gdy artyści występują pod pseudonimami. Jest to inna warstwa danych niż nazwa sceniczna widoczna przy nagraniu.

Spójność między systemami

YouTube wymaga od partnerów muzycznych spójnych i czytelnych metadata, a dla sound recording wymienia m.in. ISRC, tytuł, artystę i label. PPL również opiera rejestr repertuaru na zestawie identyfikatorów i danych o wykonawcach oraz właścicielach praw. Dlatego warto utrzymywać jeden master-sheet metadata dla wszystkich platform.

Kontrola przed premierą

Przed wysłaniem porównaj wszystkie pola z poprzednimi wydaniami. Jedna spacja, inna pisownia pseudonimu albo przypadkowo zmieniony artist role może utworzyć duplikat profilu. Metadane warto traktować jak księgowość: kreatywność zostaje w muzyce i artworku, a dane powinny być konsekwentne.